pompommerranient

ปอมเมอเรเนียนมีต้นตระกูลมาจากสุนัขลากเลื่อนของประเทศไอซ์แลนด์และบริเวณตอนเหนือของทวีปยุโรป ซึ่งในที่สุดก็ใด้ถูกนำเข้ามาในยุโรป ณ Pomerania ซึ่งบริเวณด้านเหนือถูกล้อมรอบด้วยทะเลบอลติกและบ่อยครั้งอยู่ภายใต้การควบคุมของ Celts, Slavs, ประเทศโปแลนด์, ประเทศสวีเดน, ประเทศเดนมาร์ก และปรัสเซีย พื้นที่ส่วนนี้ขยายจากตะวันตกของเกาะรูเกน (Rügen) ไปจนถึงแม่น้ำ Vistula ซึ่งที่นั่นปอมเมอเรเนียนได้เป็นทั้งสัตว์เลี้ยงและสุนัขใช้งาน ชื่อ Pomore หรือ Pommern แปลว่า "บนทะเล" ได้ถูกตั้งขึ้นประมาณช่วงของ Charlemagne
ประวัติ
ผู้ผสมพันธ์สุนัขใน Pomerania ได้พัฒนาขนและผสมพันธุ์สุนัขเหล่านี้ให้เหมาะสำหรับการดำรงชีวิตในเมืองแต่พวกมันก็ยังหนักกว่า 20 ปอนด์ตอนที่พวกมันมาถึงประเทศอังกฤษ
ผู้ผสมพันธุ์ชาวอังกฤษหลังจากผ่านการลองผิดลองถูกและใช้ทฤษฎีของเกรเกอร์ เมนเดลเป็นพวกที่ได้ชื่อเสียงสำหรับการลดขนาดของสุนัขและพัฒนาให้มีหลายสี ขนาดที่เล็กของปอมเมอเรเนียนในวันนี้มาจากการเลือกเฟ้นสายพันธุ์แต่สายพันธุ์นั้นก็ยังคงนิสัยอดทนและขนหนาของสุนัขในเขตหนาว

Puppy's
Queen Charlotte เป็นคนแรกที่นำปอมเมอเรเนียนเข้ามาสู่คนชั้นสูงของอังกฤษ อย่างไรก็ตามปอมได้รับความโด่งดังอย่างสากลเมื่อหลานสาวของนาง สมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ได้เสด็จกลับมาจากพักร้อนใน Florence, ประเทศอิตาลีกับปอมเมอเรเนียนชื่อ Marco
(ข้อควรสังเกตว่าสายพันธุ์ปอมเมอเรเนียนที่มีอยู่ในสมัยนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจนกระทั่งศตวรรษที่ 19 สุนัขของ Queen Charlotte และ สมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร นั้นล้วนแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่ามากและเป็นสายพันธุ์ European Spitz หรืออาจจะเป็น German Spitz ไม่ก็ Volpino Italiano และไม่ต่างจากผู้ที่เลี้ยงปอมในสมัยก่อนศตวรรษที่ 19)
ญาติที่ใกล้เคียงที่สุดของปอมคือ Norwegian Elkhound, the Samoyed, the Schipperke และ พวก Spitz ทั้งหมด

รูปร่างหน้าตา
น้ำหนักเฉลี่ย 3-7 ปอนด์(1.4-3.2 กิโลกรัม) อ้างอิงจากมาตรฐาน AKC ปอมเป็นสายพันธุ์ที่เล็กที่สุดของแถบเหนือ
ศีรษะของปอมเมอเรเนียนมีลักษณะเป็นลิ่มทำให้มันดูคล้ายกับสุนัขจิ้งจอก หูเล็กและชี้ขึ้น หางของมันเป็นลักษณะพิเศษของสายพันธุ์และต้องพลิกกลับขึ้นไปบนหลังและแบนสูง

A "parti-color" Pomeranian
ปอมมีชื่อเสียงที่ขนของมัน มันมีขนสองชั้น ชั้นข้างใต้แล้วชั้นบน; ชั้นแรกจะหนานุ่มและฟูฟ่อง ส่วนชั้นที่สองจะยาวตรงและหยาบ ชั้นข้างใต้จะผลัดขนปีละครั้งสำหรับตัวผู้โดย และตัวเมียที่สมบูรณ์ในระหว่างการผสมพันธุ์, ออกลูก และช่วงที่มันเครียด
ตามมาตรฐานของ AKC ปอมนั้นมีสิบสามสีหรือสีที่ผสมกันได้แก่ black, black & tan, blue, blue & tan, chocolate, chocolate & tan, cream, cream sable, orange, orange sable, red, red sable, and sable สุนัขที่มีตั่งแต่สองสีขึ้นไป(โดยทั่วไปจะสีขาวและสีอื่น) จะเรียกว่า"Parti-Color" และ AKC ก็ยังนับอีกนับอีกห้าสีอย่างไม่เป็นทางการโดยมีสี Beaver, brindle, chocolate sable, white, and wolf sable
มาตรฐานของสายพันธุ์เป็นที่มาของ Cobby (สุนัขที่มีความลงตัว) สุนัขเหล่านี้จะมีความสั้นหรือยาวเท่ากันความสูงของมัน ลองนึกภาพวงกลมในสี่เหลี่ยมจตุรัส ปอมเหล่านี้จะมีสัดส่วนที่สอดคล้องและลงตัว ยกตัวอย่างเช่นปอมตัวเล็กบอบบางแต่หัวใหญ่จะดูไม่ลงตัวเพราะหัวจะไม่สอดคล้องกับตัว ปอมที่มีความสมดุลจะมีขาที่เข้าสัดส่วนกับตัว ไม่สั้นจนทำให้ดูเงอะงะ หรือยาวจนทำให้ดูเหมือนเดินบนเสาค้ำ
มาตรฐานนี้ยังสื่อไปให้เห็นซึ่งการแสดงออกถึงความแสนรู้ แสดงให้เห็นว่าปอมนั้นมีลักษณะนิสัยที่ตื่นตัวและประพฤติตัวอย่างเหมาะสม ลักษณะนิสัยที่ตื่นตัวของปอมทำให้มันเป็นสุดยอดของสุนัขเฝ้าบ้าน

i !! LUv My DOg***+-+-

my+++siSTer!!!

My CLoseEd fRienD!!

''..'' luV PooDlE

ลักษณะเด่นขนดก แน่น และหยิกงอน สีขนเป็นสีเทา สีเงิน สีดำ สีขาว สีเทาน้ำเงิน สีน้ำตาลหรือสีครีม
นิสัยพุดเดิ้ลที่มีสายพันธุ์ดีจะเป็นสุนัขที่ฉลาดและตอบสนองไวที่สุดในบรรดาสุนัขทั้งหมด พุดเดิ้ลมีด้วยกัน 3 ขนาด คือ ขนาดมาตรฐาน ขนาดเล็ก และขนาดทอย(ตุ๊กตา) พุดเดิ้ลทุกขนาดจะเป็นสุนัขที่น่าหยิกน่าหมั่นไส้ แสนประจบ ซน และขี้เล่น พุดเดิ้ลพันธุ์เล็กกับพันธุ์ทอยมีอุปนิสัยที่ไม่ค่อยไว้ใจคนแปลกหน้า และมีความอดทนกับเด็กน้อยกว่าพันธุ์สมาตรฐาน อย่างไรก็ตาม พุดเดิ้ลเป็นสุนัขที่ฝึกง่าย สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ซึ่งคุณก็ควรฝึกสอนตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วคุณจะเห็นว่ามันมีความสามารถในการทำตามคำสั่งที่ยอดเยี่ยมทีเดียว ข้อเสียของมันก็คือมันมีนิสัยชอบเห่า แต่คงเพราะตัวเล็กไปหน่อยจึงได้แต่เห่าอย่างเดียว ทำอะไรใครไม่ได้ สุนัขพันธุ์นี้เหมาะที่จะเลี้ยงในคอนโด แต่ก็ควรให้ได้รับการออกกำลังกายพอสมควรด้วย แต่ถ้าใครคิดจะเลี้ยงเจ้าพุดเดิ้ลขนาดจิ๋ว (เล็กกว่าพันธุ์ทอย) ก็จงระวังให้ดี เพราะมันค่อนข้างขี้โรคและมีอารมณ์หงุดหงิดง่าย
การตัดแต่งขนและการออกกำลังกาย สุนัขพันธุ์นี้ไม่ผลัดขนคุณจึงควรแปรงขนให้มันสัปดาห์ละหลายๆ ครั้ง และตัดแต่งขนให้ทุกๆ 4-6 สัปดาห์ และควรพาไปเดินเล่นในที่ที่ไม่มีคนพลุกพล่าน พันธุ์มาตรฐานต้องการการออกกำลังกายมากกว่าพันธุ์มินิเอเจอร์และทอย
ถิ่นกำเนิดพุดเดิ้ลพันธุ์สแตนดาร์ดมีต้นกำเนิดจากเยอรมันช่วงยุคกลาง เพื่อใช้คาบนกที่ตกลงในแม่น้ำหรือบึงมาให้นายพราน ดังนั้น ขนของมันจึงถูกเล็มออกเพื่อลดการต้านน้ำและให้ลอยตัวได้ดีขึ้น ในศตวรรษที่ 19 ฝรั่งเศสใช้พุดเดิลพันธุ์มาตรฐานในการเก็บนกที่ยิงตกลงไปในน้ำและในละครสัตว์ ในศตวรรษที่ 18 พันธุ์ทอยและมินิเอเจอร์ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ขึ้นในประเทศอังกฤษ (ในรัชสมัยของควีนแอนน์) เพื่อใช้ในการหาเก็บเห็ดดำ ใช้ในการแสดง และเลี้ยงไว้เป็นเพื่อน พุดเดิ้ล มาจากภาษาเยอรมัน ซึ่งแปลว่า "ตีน้ำกระเพื่อม"
ข้อควรระวังเป็นพิเศษควรซื้อลูกสุนัขจากผู้เพาะพันธุ์ที่มีชื่อเสียง ปัญหาสุขภาพของสายพันธุ์มาตรฐาน : โรคข้อสะโพกห่าง ปัญหาเรื่องตารวมทั้งจอรับภาพเสื่อมเรื้อรัง โรคลมบ้าหมู โรคท้องมาน โรคติดต่อทางผิวหนัง โรคไต ปัญหาสุขภาพของสายพันธุ์มินิเอเจอร์และพันธุ์ทอย : ปัญหาเรื่องตา หูตึง โรคกระดูกสะบ้าเคลื่อน โรคความผิดปกติทางหัวใจและเลือด โรคลมบ้าหมู

OoOhhh my BluE TerrieR!!!

(General Appearance)
The typical Kerry Blue Terrier should be upstanding well knit and in good balance, showing a well-developed and muscular body with definite terrier style and character throughout. A low-slung Kerry is not typical
ขนาด สัดส่วน ลักษณะที่สำคัญ(Size, Proportion, Substance)
The ideal Kerry should be 18½ inches at the withers for a dog, slightly less for a bitch. In judging Kerries, a height of 18-19½ inches for a dog, and 17½-19 inches for a bitch, should be given primary preference. Only where the comparative superiority of a specimen outside of the ranges noted clearly justifies it should greater latitude be taken. In no case should it extend to a dog over 20 inches or under 17½ inches, or to a bitch over 19½ inches or under 17 inches. The minimum limits do not apply to puppies. The most desirable weight for a fully developed dog is from 33-40 pounds, bitches weighing proportionately less. A well-developed and muscular body. Legs moderately long with plenty of bone and muscle

หัว (Head)
Long, but not exaggerated, and in good proportion to the rest of the body. Well balanced. Eyes-Dark, small, not prominent, well placed and with a keen terrier expression. Anything approaching a yellow eye is very undesirable. Ears-V-shaped, small but not out of proportion to the size of the dog, of moderate thickness, carried forward close to the cheeks with the top of the folded ear slightly above the level of the skull. A "dead" ear, houndlike in appearance, is very undesirable. Skull-Flat, with very slight stop, of but moderate breadth between the ears, and narrowing very slightly to the eyes. Foreface full and well made up, not falling away appreciably below the eyes but moderately chiseled out to relieve the foreface from wedginess. Little apparent difference between the length of the skull and foreface. Jaws deep, strong and muscular. Cheeks-Clean and level, free from bumpiness. Nose-Black, nostrils large and wide.Teeth-Strong, white and either level or with the upper (incisors) teeth slightly overlapping the lower teeth. An undershot mouth should be strictly penalized.
คอ เส้นด้านบนและลำตัว (Neck, Topline, Body)
Neck-Clean and moderately long, gradually widening to the shoulders upon which it should be well set and carried proudly. Back short, strong and straight (i.e., level), with no appearance of slackness. Chest deep and of but moderate breadth. Ribs fairly well sprung, deep rather than round. A slight tuck-up. Loin short and powerful. Tail should be set on high, of moderate length and carried gaily erect, the straighter the tail the better

ส่วนหน้า (Forequarters)
Shoulders fine, long and sloping, well laid back and well knit. The elbows hanging perpendicularly to the body and working clear of the side in movement. The forelegs should be straight from both front and side view. The pasterns short, straight and hardly noticeable. Feet should be strong, compact, fairly round and moderately small, with good depth of pad free from cracks, the toes arched, turned neither in nor out, with black toenails
ส่วนหลัง (Hindquarters)
Strong and muscular with full freedom of action, free from droop or crouch, the thighs long and powerful, stifles well bent and turned neither in nor out, hocks near the ground and, when viewed from behind, upright and parallel with each other, the dog standing well up on them. DISQUALIFICATION: Dewclaws on hind legs. Feet as in front

ขน (Coat)
Soft, dense and wavy. A harsh, wire or bristle coat should be severely penalized. In show trim the body should be well covered but tidy, with the head (except for the whiskers) and the ears and cheeks clear
สี (Color)
The correct mature color is any shade of blue gray or gray blue from the deep slate to light blue gray, of a fairly uniform color throughout except that distinctly darker to black parts may appear on the muzzle, head, ears, tail and feet. Kerry color, in its process of "clearing" from an apparent black at birth to the mature gray blue or blue gray, passes through one or more transitions--involving a very dark blue (darker than deep slate), shades or tinges of brown, and mixtures of these, together with a progressive infiltration of the correct mature color. Up to 18 months such deviations from the correct mature color are permissible without preference and without regard for uniformity. Thereafter, deviation from it to any significant extent must be severely penalized. Solid black is never permissible in the show ring. Up to 18 months any doubt as to whether a dog is black or a very dark blue should be resolved in favor of the dog, particularly in the case of a puppy. Black on the muzzle, head, ears, tail and feet is permissible at any age. DISQUALIFICATION: Solid black
ท่าเดิน (Gait)
Full freedom of action. The elbows hanging perpendicularly to the body and working clear of the sides in movement; both forelegs and hind legs should move straight forward when traveling, the stifles turning neither in nor out.

woRkinG liFe mY Beagle!!!

Working life
The Caynsham Foot Beagles (c.1885)
Beagles were developed primarily for hunting hare, an activity known as beagling. They were seen as ideal hunting companions for the elderly who could follow on horseback without exerting themselves, for young hunters who could keep up with them on ponies, and for the poorer hunters who could not afford to maintain a stable of good hunting horses.[51] Before the advent of the fashion for foxhunting in the 19th century, hunting was an all day event where the enjoyment was derived from the chase rather than the kill. In this setting the tiny Beagle was well matched to the hare, as unlike Harriers they would not quickly finish the hunt, but because of their excellent scent-tracking skills and stamina they were almost guaranteed to eventually catch the hare. The Beagle packs would run closely together ("so close that they might be covered with a sheet"[11]) which was useful in a long hunt, as it prevented stray dogs from obscuring the trail. In thick undergrowth they were also preferred to spaniels when hunting pheasant.[52]
With the fashion for faster hunts, the Beagle fell out of favour for chasing hare, but was still employed for rabbit hunting. In Anecdotes of Dogs, Jesse says:
In rabbit-shooting, in gorse and thick cover, nothing can be more cheerful than the beagle; and they have been called rabbit-beagles from this employment, for which they are peculiarly qualified, especially those dogs which are somewhat wire-haired.[7]

The Beagle has been used for rabbit-hunting since the earliest development of the breed.
In the United States they appear to have been employed chiefly for hunting rabbits from the earliest imports. Hunting hare with Beagles became popular again in Britain in the mid-19th century and continued until it was made illegal in Scotland by the Protection of Wild Mammals (Scotland) Act 2002 and in England and Wales by the Hunting Act 2004. Under this legislation Beagles may still pursue rabbits with the landowner's permission. Drag hunting is popular where hunting is no longer permitted or for those owners who do not wish to participate in blood sports but still wish to exercise their dog's innate skills.
The traditional foot pack consists of up to 70 Beagles, marshalled by a Huntsman who directs the pack and who is assisted by a variable number of whippers-in whose job is to return straying hounds to the pack. The Master of the Hunt is in overall day-to-day charge of the pack, and may or may not take on the role of Huntsman on the day of the hunt. Beagles may also be employed individually or in a brace (a pair).[53]
As hunting with Beagles was seen as ideal for young people, many of the British public schools traditionally maintained Beagle packs. Protests were lodged against Eton's use of Beagles for hunting as early as 1902 but the pack is still in existence today,[54] and a pack used by Imperial College in Wye, Kent was stolen by the Animal Liberation Front in 2001.[55] School and university packs are still maintained by Eton, Marlborough, Wye, Radley, the Royal Agricultural College and Christ Church, Oxford.[56]
Beagles have been used for hunting a wide range of game including Snowshoe Hare, Cottontail rabbits, game birds, Roe Deer, Red Deer, Bobcat, Coyote, Wild Boar and foxes, and have even been recorded as being used to hunt Stoat.[53][57] In most of these cases, the Beagle is employed as a gun dog, flushing game for hunter's guns.[53]